-

Vroeger ging ik met mijn ouders mee naar mijn tante die in Amsterdam op de Herengracht woonde in Amsterdam. Als we door de Raadhuisstraat reden ging ik al dichter naar het raampje van de peugeot 304 schuiven, aan de grachtkant. Want verderop zou misschien wel weer die vreemde auto staan. Ik had hem wel vaker gezien en wist niet wat het voor merk of type was. Daarvoor reden we té snel en was die auto té indrukwekkend.

 Meestal stond ie een stukje vanaf de hoek op de Herengracht. Het was opletten waar ie nu weer zou staan. Goed herkenbaar waren de grote, bolle achterramen en de brede platte achterlichten met daartussen een chrome plaat. Even goed opletten nou……..we komen in de buurt.
Ja, daar staat ie. Met de achterbumper een stukje uitstekend over de rijbaan en de daarboven die gladde, vlakke achterkant van de achterklep. Naar mate we verder rijden vallen die bolle achterramen op die al aan de achterkant beginnen en doorlopen tot halverwege de auto. Het chrome van de achterbumper en de chromestrip tussen de achterlichten accentueren maken de auto nog breder dan die al is. En breed is ie! Duidelijk breder dan de auto's waar ie tussenin staat. En dan de ruiten, je kijkt zo door de auto heen om te zien hoeveel ruimte tussen de lerenvoorstoelen is. En dan die kleur: Helder rood, op het oranje af. Wat een opvallende kleur. Heeee, wat is dat nou voor een  grijsbeige vorm? Oh da's een kever. Helaas, die opvallende auto is alweer aan het zicht onttrokken. Helaas, weer niet het merk en type kunnen ontdekken. Maar, wat een indrukwekkende auto. Dat is vast geweldig om daarin rond te rijden.

Jaren later herinner ik mij die auto weer en ga ik opzoek naar wat voor auto dat nou eigenlijk was. Het blijkt een AMC Pacer coupé te zijn. Voor Nederland een redelijk zeldzame verschijning om verschillende redenen. Misschien wel de meest belangrijke: het was een vrij dure auto in aanschafen om te rijden. Deze bizar gestyleerde amerikaanse auto was door een hoge dollarkoers, knap duur in aanschaf (vanaf fl. 19450,- ter vergelijk: de duurste Opel Ascona was toe fl. 16101,-). Daarbij was het verbruik stevig (met zo'n 1:8-1:10)en dat was in de jaren vlak na de oliecrises niet gunstig. Ook was de bouw kwaliteit niet best en waren de onderdelen (ook weer door die dure dollar) kostbaar. Dus, je moest wel een erg groot liefhebber van Amerikaans comfort zijn om zo'n auto te rijden of een liefhebber van de bizarre styling zijn of allebei! Ik raakte nieuwsgierig naar zo'n Pacer.

In diezelfde tijd, we spreken over tegenwoordige tijd, was ik eigenlijk "voor de grap"aan het fantaseren of er een (semi)oldtimer was die reed als mijn Cadillac en toch praktisch genoeg was in dagelijks gebruik. Zo kwam ik op het volgende "optelsommetje":
De Pacer rijd als de Cadillac (zo bleek uit rijverslagen op internet), is even breed als de Cadillac (bijna 2 meter), is evenlang als een BMW 3 serie (da's goed te doen), is in aanschaf erg goed te doen (in goede staat +/- € 5000) en de techniek is door en door beproefd en betrouwbaar (zelfde motor, versnellingsbak en achteras als de Jeep Wrangler en Cherokee die beiden massaal geimporteerd zijn). Dus, met de onderdelen voorziening van slijtagedelen zit het goed. Voeg daarbij de eerste kennismaking met deze auto en ik ging voorzichtig aan opzoek naar zo'n auto. Gaandeweg leerde ik meer over de Pacer en al snel bleek dat er meer over deze controversiele auto te vertellen is, dan over mijn Cadillac.