De Eenden uit mijn leven

Ik kon niet schakelen. Voor mij was dat de reden om tijdens mijn rijlessen over te stappen naar een automaat, een Honda Civic. Ik haalde mijn examen en werd de trotse eigenaar van een Daf. Met de garage afgesproken dat de auto voor aanschaf door de ANWB zou worden gekeurd. Als miskoop van de maand haalde de Daf het blad van de ANWB. Twee Dafs bleken tot één wagen te zijn gelast.

Met de toezending van het rijbewijs was een fout gemaakt , er werd mij een rijbewijs toegezonden waarmee ik in een auto met versnelling mocht rijden.

Ik ben beeldend kunstenaar en vond dat ik de romantische kant van het leven moest volgen; ik kocht een witte Eend. Het was mijn eerste Eend en we hebben hem naar huis moeten duwen, ik begreep absoluut niets van de versnelling. Ten koste van die bak leerde ik het schakelen, de witte Eend had geen lang leven, althans niet bij mij.

Toen kwam mijn grote liefde; de blauwe 07-28-ZA, een Eend versierd met bloemetjes.

Wat een geweldige auto. Als mijn dochter niet kon slapen dan legden wij haar in de Eend. Na wat te hebben gereden viel Eva altijd in slaap. Wij trokken bijna altijd naar Frankrijk, de Provence of beter; de Gard. Uzes is nog steeds mijn favoriete Franse plaats, daar zou ik kunnen wonen. Onze Eend, liefkozend door campinggasten le vieux cabriolet genoemd, bracht ons overal. Als ik mijn kinderen vraag wat zij aan herinneringen aan onze vakanties hebben dan vertellen zij over de Eend; het dak open en dan.....staan in de auto.

Ik werkte een tijdje in Berlijn. Uiteraard met de blauwe Eend. Toen ik terugging kon de wagen niet meer starten. Aanslingeren lukte ook niet meer. Provisorisch werd de auto gerepareerd, ik kreeg het advies mee de motor niet meer uit te zetten. Het werd een lange rit van Berlijn naar Den Haag. En leg bij de toenmalige Oost-Duitse grens maar eens uit dat je de auto niet meer stil mocht zetten. Na 20 uur rijden in sneeuw, mist en gladheid kwam ik in Den Haag. Ik parkeerde de Eend langs de Bierkade en draaide het contact uit. Met een enorme klap begaf de motor het. Alles zat vast. De Eend had  bijna geen vloerplaten meer; ik moest afscheid nemen van mijn grote liefde.

Maar het bloed bleef kruipen en jaren later besloot ik weer een Eend te kopen.  Op Marktplaats vond ik mijn nieuwe liefde, mijn huidige witte Eend uit 1971.

Ook zij is fantastisch.