Statistiek

1702leden
2144oldtimers
507autoverhalen
27groepen



Aankoop, keuze en leven met een Scimitar.....


Het verhaal zoals ook in Kromzwaard verschenen mbt keuze, aankoop en de 1e belevenissen met een Scimitar.


janpiet  |  Reliant Scimitar GTE SE6...
Opgesteld op 16-02-2011  |  Wijziging op 16-02-2011 20:47


Eerst maar eens even voorstellen: Jan Piet, 47 jaar, zelfstandig en onafhankelijk retail manager en coach binnen de (voornamelijk) tuincentrum branche, (semi) professioneel fotograaf,  wonend in het westen van ’t land. Sinds ongeveer mijn 8e voorzien van het klassiekervirus en dit zodanig aan mijn beide dochters doorgegeven dat ook zij witte en rode bloedlichaampjes hebben in de benzine die door hun aderen vloeit.

Behoorlijk wat auto’s (minimaal een dikke 80 in totaal) hebben de revue gepasseerd in de afgelopen 29 jaar waarvan de nodige klassiekers. Ergens in de periode half jaren ’90 ben ik geraakt door het ‘meer dan 4 cilinder syndroom’ en dat is niet meer overgegaan. Wat ‘passanten’ in de loop der jaren: Rover P5B, diverse kevers, amerikanen enz. Momenteel de oudste 850 estate van NL (dagelijks in gebruik, 440K gereden en jaarlijks 70K er bij, mijn 3e in dit model) en een Scimitar SE6A, bouwmaand oktober 1977.

Een aantal maanden geleden besloot ik tijdens een dagje Zeeland dat er weer ‘iets’ moest komen. De dag er na direct fysieke ruimte gemaakt en de Volvo 745 de deur uit gezet. Maar toen….

Probleem: je bent autogek, vindt veel auto’s mooi. En bent niet bepaald eenkennig.

Dus eerst maar eens een lijstje van eisen gemaakt:

-       Auto moet voldoende comfortabel zijn, voldoende snel zijn, apart, enigszins praktisch en geschikt voor weekenden ver weg, ik moet er (in geval van evt nood) mee naar een klant kunnen, geen exotische techniek en de motor moet meer dan 4 cilinders hebben. Daarnaast handgeschakeld en echte autogeluiden produceren.

Dus zoeken op de diverse sites: Porsche 924/944, Lotus Elite, Matra bagheera, TVR, het 1e model Saab 900 cabriolet, Triumph TR6 & Stag, MG B GT C, van alles is er gepasseerd en bekeken. Tót het kwartje viel….. Een Reliant Scimitar. Altijd een mooie aparte auto gevonden, vroeger (rond het millenium) stond er in Boskoop een groene bij iemand onder de carport. Overigens niet meer kunnen ontdekken dit exemplaar. Dus een zoektocht in NL opgezet. En 1 te koop gevonden in Geleen. Afspraak gemaakt voor bezichtiging, dag Limburg in het werk ingepland en klaar om af te reizen. Tot ik ’s avonds ervoor nóg een auto ontdekte in Maastricht. Dus ook hier contact gelegd en een afspraak voor de andere dag gemaakt. Om 15.00 een afspraak voor een handgeschakelde en om 18.00 uur voor een automaat.

Na de rit in Geleen was ik positief verrast over het comfort, alleen was de auto niet in lekkere staat. Technisch vertrouwde ik de auto niet echt, optisch mankeerde er meer dan voldoende aan om grijze haren te krijgen (en het is káál daar..) Ik wist dat Scimitars duur zijn om te spuiten, dat pik je in bijna 40 jaar meer dan fanatiek autogek zijn echt wel op. Deuren beschadigd op de hoeken, rottend chassis in ’t vooronder en een lelijke gasbom in de achterbak. Maar rijden deed ie redelijk goed! Dat er een Scimitar ging komen stond inmiddels vast na de proefrit.

Op naar Maastricht. Een auto waar veel technisch aan gebeurd was, maar optisch minder zou zijn. Zie dat als een understatement…. Technisch redelijk op orde, tijdens de proefrit spoot het kachelwater over het blok (relatief kleinigheidje denk ik) en een automaat. Reed niet verkeerd, maar het interieur was compleet aan flarden, scheuren in de gel-coat van enige centimeters breed, kortom: een uitdaging.

De 1eauto had stuurbekrachtiging, de 2e niet. Dat ik voor een auto zonder ging stond vast, de handbak+overdrive was een voorkeur.

Dus het internet maar eens verder opgedoken. Al gauw op de site van Erik geland (had ik al eerder op gekeken) en daar verdere info afgehaald. Beide auto’s waren SE6 uitvoeringen en dat trok mij toch meer dan de eerdere of latere modellen. Wellicht zijn jullie het er niet mee eens, maar ik wil een 3.0 liter, géén 2,8 ltr da’s niks, te klein enz. Zo’n “ding moet ‘ballen’ hebben”. De lijnen van de Se6 zijn net mooier op het netvlies dan die van de Se5. Al hoewel die weer karrenvrachten sportiever is.

Dus verder zoeken in NL en België. Alleen grote rommel te koop, of hoge prijzen dan wel slopers. Tot het kwartje viel…

Immers, begin mei stond er een vakantie GB gepland. Waarom niet eens zoeken aan die kant van de plas? Ik wilde immers een RHD omdat ik met mijn Rover P5B LHD een redelijk linksstuurhuisprijstrauma (4 x woordwaarde bij Scrabble) had opgelopen. Dat ging mij niet nog eens overkomen!

Begonnen met allerlei handelssites zag ik al snel aantrekkelijke prijzen en een geweldig mooi exemplaar in Inverness. Of all places. Woowww wat een auto, maar wel even een dikke 600 km bij ons vandaan, hoe ging ik dat aanpakken. Duidelijk: niet! Dus verder gezocht en op het wereldberoemde eBay terecht gekomen. Voor jullie wellicht dagelijkse kost, voor mij nieuw. Na 2 dagen speurwerk gestuit op een exemplaar in Hartlepool.

Opgezocht op ’t net, slechts 48 miles bij ons vandaan! Dat biedt mogelijkheden ging het door mijn hoofd. Foto’s zagen er niet verkeerd uit, auto stond op z’n zachtst gezegd onhandig geplaatst. Tot mijn niet geringe vreugde. Gelijk kopen button voor 1750 pound. Contact gelegd met de verkoper, een garagebedrijf waar de auto ingeruild was. Tot een week geleden had de auto dagelijks gereden, er zat een MOT op tot mrt 2011, tax voor een half jaar bij aankoop. Wat meer informatie opgevraagd die ik keurig kreeg van de verkoper. Wat te doen?

Nog 2 dagen te gaan, ruim 100 x aangeklikt, maar geen enkele bieding tot op heden. Wat is wijsheid, de bieding loopt af als wij op de boot zitten, dat zul je natuurlijk weer zien. Uiteindelijk besloten te gaan bieden tot het minimumbod. Na een aantal keren bieden is dat bereikt. Maar nu? Het risico is dat ik ongezien een auto koop die straks zwaar tegenvalt. Toch besloten om er een bedrag op te zetten zodat er automatisch opgeboden wordt als anderen gaan bieden. De auto heeft de voor mij ‘verplichte’ Wolfrace velgen zonder komt hij er niet in!

Om 08.00 aan wal in Hull. Om 09.40 in een pub in Bridlington, met bonkend hart de laptop aangeslingerd. De spanning stijgt naarmate de verbinding gemaakt wordt. Yes! We hebben ‘m voor het originele bod! Vanuit NL al de nodige contanten meegenomen, maar er moet nog wat gepind worden… De verkoper gebeld, dat we woensdag de auto komen halen. Hij sputtert nog wat, we moeten eerst maar eens rijden en kijken of we’t wel zien zitten. Positief omdat we ‘m te goedkoop hebben of is het daadwerkelijk een drama op wielen?

Nog 48 héle lange uren te gaan…. Constant die twijfel van het zal toch wel meevallen? De extra plek op de boot was al op voorhand in NL geregeld, over voortvarend gesproken… Eerst de verzekering maar regelen, de 1e 2 weken is de auto verzekerd, daarna zien we wel verder.

Woensdagochtend, ik weet niet hoe gauw ik bij mijn dochter moet instappen om met haar auto naar Hartlepool te vertrekken. Haar vriend gaat met kennissen op stap en zal mijn Volvo meenemen, wij zullen in de middag aansluiten als we de Scimitar veilig gesteld hebben.

De rit verloopt voorspoedig, tot we Hartlepool inrijden. De TomTom valt uit, er blijkt geen voeding op de aansluiting in de Nixxan te  staan… Batterij leeg, handig! Gelukkig heb ik op het internet goed op de kaart gekeken en die redelijk opgenomen, een tic die nu handig blijkt te zijn. Links en rechts navragen, en na een 10 minuten staan we dan toch bij het garagebedrijf. Een Scimitar is nergens te bekennen, naar binnen dan maar. We worden verwacht. Koffie? Nou graag! Maar waar is die Scimitar? Rustig, even geduld, we zullen hem zo ophalen. Ophalen, waar staat ie dan? Gewoon, achter bij de werkplaats. Een monteur wordt geregeld, de Scimitar verschijnt met het (voor mij) nodige drama en geluid in het zicht. Mmmhh, ziet er niet slecht uit, kan een goede poetsbeurt gebruiken, maar zeker geen uitgewoond hok. Maar voor deze prijs kan ik € 4000 versleutelen en dan nóg is hij goedkoper dan de aanbiedingen in NL. De verkoper drukt mij op het hart eens met de auto te rijden, de auto te bekijken en dan te besluiten of ik ‘m wel écht wil hebben. Kortom, te goedkoop gekocht dus.. Een proefrit met mijn dochter, damned wat stuurt dat bizar zwaar (stuurkogels vast) maar wat een geluid, wat een power, wat een emotie. Twee Hollanders rijden breed grijnzend door het grauwe industriegebied in Hartlepool. Onder de indruk van de accuratesse bij het intrappen van het gaspedaal, geïmponeerd door de fantastische brul uit beide uitlaten. Mijn dochter staart vol bewondering naar alle klokken op het dashboard, raam open om de motor te horen, zegt nog dat die radio er wel uit kan. Dit geluid is mooier. Díe gaat mee! Dus afgetikt, papieren geregeld, verzekeringsgegevens gefaxt en rijden maar!

Op naar het verblijfadres in Cropton, woowww wat een power. Mooi die overdrive op de snelweg. De Nixxan verdwijnt acuut uit beeld als ik gas geef. Enerzijds door de oliewalm, anderzijds door de snelheid die de 100 x nix niet kan ontwikkelen. De grijns op mijn gezicht neemt per mile toe. Wel wat zorgen over een trillend stuur en de kabel van de mijlenteller ligt er uit, wat lampjes die het niet doen. Binnenverlichting die beperkt werkt, ontbrekende wis/was installatie achter. Trillen in het remmen, die heeft weinig gereden in de afgelopen maanden!

Gelukkig een sleutelboek in PDF gedownload en geprint meegenomen, mij krijgen ze niet gek!

Net voor Hutton-le-Hole (NY Moors) eens even gestopt en de verovering nog eens nader bekeken. De 1e foto’s gemaakt, wat is het toch een machtig model! En al helemaal met deze achtergrond. Mijn dochter wordt per seconde enthousiaster, wil rijden en ruilen. Rijdt met de ramen open van haar Nixxan om de brul te horen als ik weg rij bij kruisingen of uitaccelereer na een bocht. Niet dus! De Scimmy stuurt onmogelijk zwaar en ik vertrouw de auto nog voor geen meter. Laat staan dat ik dergelijk voor mij waardevolle mensen er dan in laat rijden. Eerst lunchen in de pub, door naar Cropton (de kortste weg is afgesloten dus 20 km omrijden, wat een straf) en dan naar de rest van het gezelschap. Met de Scimitar uiteraard, we gaan niet met die Nixxan. Stopt ie er mee dan zien we dat wel weer op te lossen. Met de Scimmy of niet.. Zo gezegd zo gedaan. Alles lijkt goed te gaan.

Het gezelschap blijkt in Levisham te zijn. Iets waar ik niet echt enthousiast van wordt, immers het is een smalle steile weg met korte bochten er naar toe. En als die Scimmy iets niet doet dan is het wel sturen… Anderzijds is de afdaling / klim een uitdaging om daar zo brullend als mogelijk naar toe te rijden. Levisham staat aardig op stelten die middag. ’s Middags zie ik in Thorton le Dale nog een groene Se6B staan in nagenoeg perfecte staat bij het klassiekermuseum / garagebedrijf.  Met het kenteken GTE1 vraagt men hier 4000 pound voor exclusief nummerplaat.

Aan het einde van de week vertrokken naar York, en ja hoor: file….. Dat vindt de Scimmy niet fijn, en ’t baasje nog minder. Uiteindelijk een dikke liter KVS verloren, maar geen echte problemen ondervonden. Dus na een dagje York verder naar Hull. De begeleidende Nixxan heeft problemen. Een dag eerder zijn we met de Volvo en de Nixxan door een ford gedoken. Sindsdien heeft de Nixxan last van inhouden, slecht lopen, vermogens verlies enz, Dus uiteindelijk de Volvo maar een lijntje laten uitgooien. Na een kilometer of 15 loopt de Nixxan weer normaal en gaan we door naar de boot. Wat een genot om de boot op te rijden, wat extra gas gegeven en het kontje ‘wat omgezet’ om geparkeerd te komen. Vandaag is’t even mijn moment op de P&O boot, voor mijn gevoel staan de boorden van de boot bol van de herrie op ’t autodek.

Zaterdagochtend, Rotterdam Europoort. De Scimmy zoals we de auto inmiddels genoemd hebben zet zijn eerste banden op NL bodem. De Volvo is inmiddels ver vooruit in de rij. De Nixxan weigert elke dienst, maar ik sta buiten… Door naar de douane. Positieve opmerkingen vallen mij ten deel van de heren aan de grens. “Die zien we niet vaak hier” en ook belangstellende blikken uit de rij door de zware bulder uit de uitlaten. Natuurlijk iets meer gas geven bij het wegrijden dan hard nodig. Natuurlijk met iets meer drama schakelen en optrekken. Inmiddels (in GB) al een begin gemaakt met de enorme dosis documentatie die bij de auto aanwezig is door te nemen. Ongeveer 20 jaar historie is aanwezig, inmiddels weet ik dat de auto stage 2 getuned is, aangepast voor loodvrije benzine, en daardoor (het 1e) meer herrie maakt en meer power heeft. Dat is enigszins zorgelijk, ik heb nogal een zware rechtervoet, jaren bloedfanatiek geracet en mij voorgenomen rustig te gaan rijden. Wat niet altijd lukt blijkbaar en dus in 2010 inmiddels meer dan € 3000 gekost heeft…

Uiteindelijk is ook de Nixxan door de Douane geduwd door een groep jongeren in een bus (of beter: achter de Nixxan) en mag ik deze aanhaken achter de Scimitar. Omdat ik niet wist wat ik kon verwachten had ik gelukkig een reserve set startkabels en sleepkabel enz. meegenomen. De Volvo is al lang en breed op weg naar huis, lekker jongens even op elkaar wachten….

Lijntje er aan, en rijden dan maar. De Scimitar lacht er om maar rookt ook aardig. Blauw. We hebben bekijks is nu echt een understatement, veel opgestoken duimen vallen ons ten deel. En lachende gezichten om een oude klassieker een redelijk recente Jap te zien slepen. In plaats van andersom. Mijn dochter heeft wat gezondheid mogen inleveren vanwege de oliedampen. Halverwege koffiestop en de ANWB er bij. Ja hoor, dynamo overleden. Stroom er in via de snellader van de WW, zelf rijden en de Scimitar als begeleider er naast / achter ivm hulp / oliedampen.

Het plan is om gedurende 2 weken zoveel als mogelijk met de Scimitar te gaan rijden om zo te ontdekken wat er moet gebeuren. Per jaar rijd ik zo’n 80.000 km en daar gaat deze auto nu tijdelijk een deel van overnemen. Eerst de auto maar eens goed schoonmaken. Van buiten en van binnen om hem toonbaar genoeg te maken voor de klanten. In 2 weken tijd een dikke 7000 km gereden. Die beleving is in 1 woord geweldig, de opmerkingen van mijn klanten louter enthousiast. Iets vermoeiender sturen dan met de 850. Maar wat een lol. Van Zuid Holland naar het heuvelland, naar Friesland, Walcheren, Noord Holland en de Flevopolders. Naar Genk, Hengelo en Groningen stad. Onderweg leuke reacties van medeweggebruikers en een eigenaar die qua grijns niet meer in de Scimmy past. Het verbruik valt enorm mee, ongeveer 1:10 waar ik rond de 1:6 verwacht had. Nu rijd ik ook erg rustig, veel snelweg maar toch! Wel een steeds langere ‘to-do’ list. En sleutel en doppensets bestellen. Een vetspuit (her) aanschaffen. Sleutelboeken lezen als preventie. De 1e onderhoudsbeurt uitvoeren, overal nieuw vet in, elektra repareren.

Net voor de auto in de rust modus gaat nog even naar Zandvoort, het historisch racefestival. Daar kun je niet met een vuile auto aankomen, dus samen met mijn oudste dochter die meegaat een wasstraat opgezocht. Die is dicht op zondag, wel zijn er wasboxen. Vol goede moed begonnen. Had ik maar nooit….. In 1e instantie gaat het allemaal geweldig. Tot ik wat vogelpoep van het dak wil spuiten… dat lukt wel, maar de lak is ook weg. Grmblll, voorzichtig afgemaakt en naar Zandvoort. Er is slechts 1 Scimmy, de mijne, belangstelling trekken we voldoende.

In de navolgende weken een deal met mijn verzekeringsmannetje gemaakt en daardoor de mogelijkheid om hem legaal per 2 weken te verzekeren, niet constant maar wel met grote regelmaat. Voordeel is dat ik gewoon onder de MOT val, verzekerd ben en rustig onderdelen kan verzamelen, reparaties inschatten enz. Lang leve de Europese regelgeving. Komende winter gaat ie voor de bijl! Worden de assen voor en achter volledig gereviseerd, volledig nieuw remsysteem en koelsysteem er in. Nieuwe banden er omheen.

En zo wordt het 26 september, inmiddels is er dan ruim 14.000 km met de Scimitar gereden sinds 5 mei. Probleem is wel dat ik, als de auto ruimschoots warm is, graag gas geef. Niet zozeer op de snelweg, maar bij de stoplichten is het een sport Honda’s en Golfjes te plagen. Zo ook BMW’s, Mercedessen enz. Normaal rijdt ik zelden boven de 3000 r/pm, maar bij de stoplichten gaat het beduidend hoger. En de grijns wordt almaar breder.

Op 26 september ga ik demo racen in een aantal klassen waar niet voldoende deelnemers zijn of pure demonstraties gegeven worden. Tevens gaat de Scimitar het circuit op voor een sessie recreatief van 25 minuten.  Mijn dochter wil graag mee, haar vriend heeft nog nooit op het circuit (mee)gereden, laat staan de 200+/km gepasseerd. Daar moet wat aan gebeuren, dat kan zo niet langer als toekomstig familielid. Dus de Scimmy zo goed als mogelijk geprepareerd. Tijdens het sleutelen, er is een uitlaatspruitstuk pakking half uitgeblazen, tik ik tegen de olieleiding aan die naar de oliedrukmeter loopt. Natuurlijk zo uitgehard dat deze acuut afbreek, net boven het blok. In 1e instantie ben ik zo naïef dat ik het idee heb om bij de automaterialenhandel ‘even’ een nieuw stuk leiding te halen. Dat gaat dus niet lukken. Omdat ik niet weet of ik tijdig een andere leiding te pakken krijg, gepoogd middels een noodoplossing de boel rijdend te maken. In het ‘tuitje’ een kunststofschijfje gelegd, en de boel 2 zijdig afgedicht met vloeibare pakking. Het blijkt te werken. Omdat ik graag zaken zeker weet besluit ik er een 1000 km mee te gaan rijden. Ook met een hoog toerental want = hogere oliedruk. In 1e instantie gaat dat uitstekend. Echter op het moment dat ik naar een beurs in Gorinchem onderweg ben, en redelijk enthousiast een BMW aan het plagen ben, zie ik opvallend veel (blauwe) rook in mijn achteruitkijkspiegels. De BMW zie ik bij vlagen nagenoeg niet meer. Snel gestopt en geconstateerd dat de olie er uit spuit. Goede raad is duur, ik sta op de vluchtstrook bij Papendrecht, niet handig en moet wat… Vervolgens maar een dikke liter olie er in gegoten, een poetslap op het spuitende tuitje gepropt en vervolgens met vertrouwen de 500 mtr naar de afrit afgelegd. Opnieuw olie gepeild, bijgevuld, afgestopt met een doek en weer verder richting een groot parkeerterrein naast het huis van mijn ex. Daar de auto neergezet en op zoek naar openbaar vervoer. En een passende olieleiding.

Na veel rondbellen uiteindelijk in Udenhout een gebruikte leiding kunnen scoren. Deze opgehaald en terplekke (Papendrecht) in de stromende regen onder de kap en achter het dashboard gemonteerd. In een dik uur is het voor elkaar, de wartel op het blok krijgen is een échte geduld klus. En ik heb ADH dubbel D….. De Volvo elders neergezet en verder met de Scimmy. Naar huis, met een opgeluchte grijns.

Op zondag gaan we met 2 auto’s naar Zandvoort, je zal zien dat de Scimmy ons uitgerekend nu in de steek laat… Immers, iedere circuitkilometer heeft dezelfde slijtage slag als normaal een kilometer of 25 rijden. Eén rondje Zandvoort is dus gelijk aan 100 km gewoon gebruik.

Zandvoort is geweldig, eerst een rondje of 5 met mijn dochter, dan 5 rondjes met haar vriend. Weinig auto’s passeren ons, ondanks dat ik niet vol gas ga. Maar vanuit mijn raceverleden (en heden) stuur ik een stukje handiger, volg de ideale lijnen en hebben we een behoorlijk hogere bochtensnelheid dan de meeste deelnemers aandurven. Ik vertrouw de remmerij niet 300%, dus ga niet tot de grens. Een Pilgrim Cobra, wat echte racers komen ons voorbij maar dat is het dan ook. De Scimmy loopt 190+km (GPS snelheid) op t rechte stuk. Daan is blij, en ik geniet. Met een geconcentreerde mega grijns smijt ik m door de Tarzan, de Gerlach, en de Hugenholz over t Scheivlak door de Luijendijk het rechte stuk op enz. En blijf auto’s dubbelen op t circuit. Totdat er een auto zijn ingewanden over t circuit uitsmeert. En wij acuut de baan afmoeten zonder afkoelronde. Dus belanden we in de file voor de paddock, want we komen onverwachts en t hek is niet open.

Ik ben heel erg niet blij en dat is voorzichtig uitgedrukt! Ja hoor, daar komt de rook al bij de linkerwielkast! Rokende / fikkende remblokken, let maar op! Snel de auto uit de file gestuurd en naar een safetycar gereden. De witte rook is enorm inmiddels. De mannen zien mij komen, weten wat te doen en met 1 stoot van de brandblusser is de brand uit. Mijn persoonlijke temperaturen zijn inmiddels meer dan tropisch, gelukkig lijkt de schade beperkt. Maar remmen? 0! De auto het circuit af, wat apart is omdat de handremkabel breekt tijdens deze actie. Verkeerde zuinigheid om die nog niet te vervangen blijkt maar weer eens. Dan is met 5 km/uur een auto moeilijk te stoppen kan ik vertellen… maar ’t lukt.

De speaker vindt het nodig om te melden dat de Scimitar zijn remmen uitgebrand heeft, maar gelukkig nog niet op NL kenteken staat dus maar weer terug gestuurd moet worden naar GB. Normaal kan ik er om lachen, nu even als een boer die pijn in al z’n kiezen heeft. Immers, ik maak mij wat zorgen over wát er beschadigd kan zijn. En dan met name aan de carrosserie, technisch is het niet spannend als de velgen maar heel blijven.

Mijn dochter is erg bezorgd over de Scimmy, het huilen staat haar nader dan het lachen. Eerst maar eens gerustgesteld dat er optisch niet veel of beter gezegd niks beschadigd is en dat de rest goed vervangbaar is.

Gelukkig zijn we met de Volvo, dus daarmee maar naar huis. Blijkbaar een voldoende vooruitziende blik gehad? De sfeer in de Volvo is enigszins bedompt. Morgen een trailer regelen en de Scimmy ophalen.

Na een trailer geregeld te hebben de Scimmy maar meegenomen naar huis. Qua gewicht is het net aan dat deze achter de Volvo kan, of eigenlijk nét niet maar we hebben weinig keus. Na controle blijkt er niets beschadigd te zijn, dus na het aanbrengen van een paar nieuwe remblokken moet eea weer veilig genoeg zijn om tot het winterseizoen door te rijden.

Inmiddels is er een moer van de startmotor verdwenen waardoor we de auto nu met een draad moeten starten. Geen man over boord, maar erg vertrouwenswekkend is het ook niet altijd voor de omstanders.

Overigens is de moer weer gescoord, maar tijd / geduld / droog weer is een zeldzame combinatie op die moment.

Inmiddels heb ik in bij een benzinestation een gesprek gehad met iemand die daar staat met een Rover SD1. Er loopt water uit en ik wijs de inzittenden hier op, tevens maak ik mijn complimenten over de mooie vandenplas uitvoering. We komen aan de praat. Ik vertel dat ik in het verleden een P5B saloon heb gehad en nog dagelijks heimwee heb. En passant vertel ik dat ik een nieuwe liefde heb, een Scimitar. Een onverwachts enthousiasme valt mij ten deel. Direct is de wedervraag “een witte op GB kenteken?”, ik antwoord met een volmondig ja. “Ik dacht dat het mijn oom was”. Enthousiast wordt de familie ingelicht dat het ‘witte raadsel’ opgelost is. Een oom / broer / zwager blijkt óók een witte SE6 te hebben. Al 15 jaar.

Ik geef mijn kaartje, en vertrek (met de Volvo).

Een week of 3 later denkt mijn moeder dubbel te zien. (tijdelijk woonde ik daar) Er staan 2 witte Scimitars naast elkaar. Mijn broer en moeder gaan eens polshoogte nemen (zelf ben ik er niet). Er worden enthousiaste verhalen uitgewisseld. En er wordt aangegeven dat we wel verwacht worden op 31 oktober.

En zo komt de 31 oktober naderbij. Inmiddels heb ik een nieuwe partner. Na enige aarzeling, “je hebt die auto om te patsen? Nee, omdat ik volledig gek ben van klassiekers” is haar scepsis aan het omslaan in voorzichtig enthousiasme. Haar zoon van 7 is inmiddels beledigd als ik niet met “die witte raceauto” ben maar met de Volvo. Dan gaat hij liever op pad in de Seat van zijn moeder. Hoezo chanteren?

Na een lange aarzeling (wel of niet meerijden) besloten wel naar De Bilt te komen, maar niet mee te rijden. Tegelijkertijd is ook de VKB (Volvo Klassieker Beurs) in de Veemarkt hallen en wellicht gaan we daar nog langs. Ik vertrouw de Scimitar niet tijdens het continu rijden op lagere snelheden, én we kennen de club (nog) niet. Eerst maar eens kennismaken.

Onderweg zien we geen andere Scimitars tót we de afslag hebben genomen. We steken een lichtblauw exemplaar voorbij via de linkerbaan. Mijn partner roept ineens ”Scimitar” terwijl we er langs schieten.

Volgens Tom moeten we door bij de stoplichten en draaien rechtsaf een doodlopende weg in. De lichtblauwe volgt, we gaan blijkbaar goed. We geven gas en rijden een ander wit exemplaar achterop. ‘Dat moet die witte zijn die naast mijn exemplaar gestaan heeft, dat kan bijna niet missen’ schiet er door mijn hoofd. Als we het parkeerterrein oprijden ontwaar ik nog een aantal Scimitars, móói! En we parkeren achter de andere witte Se6. Na het uitstappen maak ik kennis met de eigenaar, Jaap, die inderdaad direct opent met de opmerking mijn auto al bekeken te hebben. Hij heeft een map foto’s bij zich om eens door te bladeren. Op de vraag hoe lang ik de auto wil houden krijgt hij het antwoord dat deze niet meer weg gaat. Droog stelt hij vast dat hij onder zijn arm een map vol van dergelijke auto’s / voornemens heeft…..Tijdens de koffie leggen we wat contacten met andere eigenaren , en sluit ik aan om de fotomap eens te bekijken. Ik heb werk te doen dat weet ik. Gedreven wordt ik gewezen op mogelijke verbeteringen aan de auto. Als ik toch aan de slag ga, als de auto toch niet weggaat waarom dan niet enz. Kortom: werk aan de winkel deze winter!

Na de koffie vertrekken we naar buiten om het vertrek van de auto’s te bekijken (en te fotograferen

Onderweg naar het Spanderswoud waar wij gaan wandelen komen we nog een deelnemer tegen, een donkergroene Scimitar. Jammer genoeg is het er maar 1.

We zijn er over uit: de Scimmy gaat niet meer weg, ook mijn partner vindt het inmiddels erg leuk, vond de bijeenkomst erg leuk (voor haar 1e kennismaking ooit met een club autoliefhebbers), plezierige deelnemers en jullie hebben er vanaf nu een lid / deelnemer bij!

We hopen veel en lang van de Scimitar de kunnen genieten, de auto zal ongeveer 10.000 km per jaar gaan rijden dus zal wellicht regelmatig gezien worden. Althans op het volvo850forum staan inmiddels de nodige foto’s en berichtjes dat men mij al heeft zien rijden in NL.Zelfs witte Se5-en in Drenthe worden aangezien voor mijn Se6 uit de regio Zoetermeer…..

Hebben we nog 1 probleem…. Beiden dochters willen ook inmiddels een eigen Scimitar, het is blijkbaar besmettelijk, erg besmettelijk, dat virus…

Jan Piet





Totale beoordeling
3

Auteur 
Oldtimer Reliant Scimitar GTE SE6A
Reliant Scimitar GTE SE6A
Trefwoorden  scimitar se6a reliant


Reliant Scimitar GTE/GTC
Reliant Scimitar GTE/GTC

Reliant Scimitar GTE/GTC
Reliant Scimitar GTE/GTC

Reliant Scimitar GTE/GTC
Reliant Scimitar GTE/GTC

Reliant Scimitar GTE/GTC
Reliant Scimitar GTE/GTC

Reliant Scimitar GTE/GTC
Reliant Scimitar GTE/GTC

Reliant Scimitar GTE/GTC
Reliant Scimitar GTE/GTC

Reacties

Na inloggen kun je als lid een reactie geven


servevliegen  17-02-2011 10:26 - Fantastisch wat een auto, ik zag er laatst in maastricht een rijden, een donker grijze/donkerbruine. En wat een heerlijk geluid produceren die oude Ford V6-en... En ik ken dat Ebay gevoel: een beetje zenuwachtig en de spanning in de laatste minuut :-)