Statistiek

1702leden
2144oldtimers
507autoverhalen
27groepen



Een enerverend dagje


Hoe koop je een mooie Saint auto?


Danny Meeuwessen  |  Volvo P1800
Opgesteld op 31-07-2009  |  Wijziging op 31-07-2009 17:43


"Te koop diverse oldtimers om te restaureren", las ik op zekere ochtend boven een advertentie op Marktplaats. Een van de routineklusjes aan het begin van de werkdag: even checken of er geen leuke P1800 bij staat. En ditmaal had ik beet, er stond een P1800 tussen en de advertentie stond er nog maar net op. Omdat Michiel, mijn collega en beste vriend, veel meer kennis heeft en een veel betere babbel belde hij de beste man op. Even later was hij terug op kantoor:"We nemen vanmiddag vrij, we gaan er naartoe, ik heb al een afspraak gemaakt." Aangezien de baas zelf ook een heel stel oldtimers heeft, was dat vrij vragen niet zo'n zware klus:
"H├ę Rogier, wat vind je van dit wagentje?"
-"Mooi ding, is dat een P1800?"
"Ja, ziet er goed uit h├Ę en hij vraagt er niet veel voor. En dan weet je ook waar ik vanmiddag ben..."

En toen begon het geregel: hoe gaan we dat ding naar het zuiden krijgen? Het is een Zweedse importauto en hij heeft nog geen Nederlands kenteken. Een grote aanhanger, een auto-ambulance, allemaal geen goedkope grapjes zag ik al snel op internet. Het winnende idee kwam van Michiel:"Die garagehouder waar jij altijd komt, heeft die geen groene kentekenplaten die we mogen gebruiken?" Ik schakelde pa lief in omdat hij hem beter kende en jawel hoor: het was geen probleem. Hij ging de platen halen en kwam ze in Strijen afgeven. Nu konden we enigszins legaal de weg over en was hij in ieder geval verzekerd.

De auto stond in Oosterblokker, dat na wat gezoek bij Hoorn bleek te liggen. Een aardig eindje tuffen dus en rond het middaguur vertrokken we. De P1800 bleek in een hoek van een grote kas te staan en zag er op het eerste oog goed uit. Ik maakte me alleen zorgen omdat hij linksachter lager stond. Gelukkig bleek het niet een veer te zijn die door een rotte bodem was gedrukt, maar een lege band. Ook de rest zag er best goed uit en we gingen tot de koop over, alleen nog even wat geld regelen. Er bleek een bankkantoor in Hoorn te zijn en ik kon mijn pinlimiet op laten hogen tot 3000 Euro. Daarna ging ik op mijn gemak buiten twee keer 1500 Euro pinnen en had ik even later 60 briefjes van 50 in mijn handen. En nog weer even later weer niet meer.

Omdat Michiel het toch niet helemaal vertrouwde (de verkoper had na ons telefoontje van 's ochtends ├Ęn net na het rondmaken van de koop een veel hoger bod gekregen en baalde zichtbaar) viel het besluit dat hij koste wat kost mee moest. Ik ging dus een accu halen en bougiekabels. Ik kwam terug met de moeder van alle accu's omdat we plannen hadden om er later ook een zwaardere dynamo op te zetten. Dit bleek achteraf een hele prima keuze te zijn. De accu werd er in gezet, de kapotte bougiekabels vervangen en de sleutel werd omgehaald. In het begin hoorde je alleen de startmotor, maar na een halve minuut kwam er af en toe een sputter bij en na nog een tien seconden kwam de motor hoestend tot leven. Dat was al binnen, alleen bleek al snel dat de motor geen power had. Michiel stapte uit en vroeg om een schroevendraaier. Vrijwel direct had ik door wat het probleem was: een kapotte membraan in de carburateur. Een bekend geintje bij dat type carburateur: er zit een soort rubberen trommelvel in die vaak inscheurt waardoor de carburateur niet goed meer werkt. Aangezien je met tape en tie-wraps (kabelbindbandjes) alles kan maken, was het membraan al snel geplakt en na 5 minuten konden we al weer starten en ditmaal met succes. Tijd voor het volgende geintje en wel de remmen. Die stonden vast, maar waren los gekomen met het naar buiten slepen van de auto. Michiel deed wat testjes waar uit bleek dat de remmen niet optimaal waren, of beter gezegd ronduit slecht, of misschien nog wel beter gezegd: niet aanwezig. Na 8 keer pompen met het pedaal en daarna uit alle macht trappen was er een reactie te merken. Een reactie in de vorm van een blokkerende rem linksvoor dus, maar Michiel durfde het wel aan en na een wasbeurtje om niet teveel op te vallen op de weg, vertrokken we.

500 meter verder kwamen we bij een stoplicht waar we linksaf moesten. Dat stoplicht stond op rood, ik remde en keek in mijn binnenspiegel. Blijkbaar had mijn partner in het kwaad een kleine misrekening gemaakt want met een flinke vaart schoot hij links langs de vluchtheuvel de verkeerde weghelft op. Maar het geluk was aan onze zijde, want er kwam geen auto aan en ons stoplicht sprong op groen en we konden verder. Even later draaiden we de snelweg op en kwam mijn rol aan bod: mijn missie was het weghouden van andere auto's zodat Michiel niet zou hoeven remmen. 5 minuten later kwam er al een eind aan onze trip: Michiel zette de P1800 op de vluchtstrook. "Benzine op", kreeg ik te horen. "Als we een slang hebben, dan kunnen we wat benzine uit mijn tank hevelen in de jerrycan", zei ik en we gingen op zoek. We vonden een slang en gingen aan de slag. Michiel stopte de slang in mijn tank en zoog de benzine aan. Hij kreeg een bek vol benzine, maar verder niks. Ook de volgende keer werd het niks en was het mijn beurt. Nadat ik ook drie keer mijn mond had gespoeld en gegorgeld gaven we het op. Ik toog er op uit om een pompstation te vinden. Daar had ik wat haast bij want er was al een politiebusje voorbij gekomen met naar ons gekeerde gezichten. Het pompstation bleek 3 minuten verder te zijn en al snel was ik terug met 5 liter loodvrij 95 (en 2 twee flesjes cola). Helaas bleek dit niet direct het probleem op te lossen, de motor wilde niet aanslaan, er kwam geen benzine bij. We besloten weer de beproefde truc van het tankblazen te proberen: blaas op de vuldop van de tank om de benzine in de leiding te drukken en start tegelijkertijd. Nada. We trokken de motorkap open, die toch maar met plakband vastzat, en Chiel gooide wat benzine rechtstreeks in de carburateur terwijl ik startte. En jawel hoor: sputter, sputter, vroem. Maar daarna weer niks meer. Al snel was het beetje benzine dat we niet in de tank hadden op en kon ik weer naar het pompstation. Ik was snel terug en na veel gekloot bleef de motor lopen, we waren inmiddels drie kwartier verder...

We reden naar het pompstation, gooiden tank en jerrycan vol, Michiel rookte een peuk en daar gingen we weer, of ten minste: dat wilden we. De remmen stonden weer muurvast en zelfs met de hulp van 5 polen was er geen beweging meer in te krijgen. Michiel zette de versnelling in 1, koppeling al op en startte. De startmotor trok de weerbarstige Zweedse kar weg en de remmen kwamen los. Conclusie: startmotor en accu goedgekeurd. Na nog wat S-bochtjes op het parkeerterrein om de remmen verder vrij te maken, draaiden we de snelweg weer op. Ik ging weer aan het werk om zielige oude vrouwtjes en geitewollen sokken klem te zetten achter vrachtwagens en we schoten lekker op. Het volgende incidentje was toen we van de ene snelweg naar de andere moesten en er een busje truttig langzaam op de linkerbaan van de dubbele uitvoegstrook bleef rijden waardoor michiel toch weer op de rem moest. Ik keek geboeid toe hoe mijn rode bolide een zwieper naar links maakte, daarna naar rechts en toen weer terug op zijn eigen baan kwam. Interessante manoeuvre, maar wel effectief: hij was afgeremd. Daarna was het nog een paar keer zwiepen met het stuur om de remmen weer vrij te krijgen en hij kon weer aansluiten bij mij.

Boven Rotterdam kwam het volgende spannende moment. Uit het niets kwamen er 2 poliemotorrijders aanzetten die langzaam rechts langs Michiel reden. Ik had het idee dat ik in mijn broek ging pissen, maar weer was het geluk aan onze zijde: ze reden onverstoorbaar door. Eindelijk was ik een keer blij met het gebrek aan daadkracht bij de jongens in het blauw. Mijn fiets die zaterdag gestolen is, zie ik niet meer terug, maar die heb ik al bijna terugverdiend met het mislopen van een niet misselijke boete en het alsnog huren van een autoambulance.

Uiteindelijk bereikten we zonder kleerscheuren Prinsenbeek en konden we eindelijk ontspannen. De rest van de avond stonden we stijf van de adrenaline en ik merkte niets van het bier dat ik in mijn stamkroeg de Beyerd naar binnen gooide. Zonde van het geld!




Totale beoordeling
1

Auteur 
Oldtimer Volvo P1800
Volvo P1800
Trefwoorden  koop p1800 volvo


Reacties

Na inloggen kun je als lid een reactie geven


Ron van de Klashorst  11-11-2010 17:44 - Mooi verhaal bij een mooie auto en zo hoort dat ook. Ik heb ook altijd mijn oude auto's rijdend opgehaald. Het is tot nu toe ook altijd gelukt en je beleeft tenminste nog eens wat. Succes met restaureren. Groet Ron
Rob Vonk  01-08-2009 21:53 - Mooi verhaal man, En een mooie auto ook ! welk jaar is hij, zo aan de koehoorn bumpers te zien van vroege jaren 60?. Je hebt wel mazzel met de prijs ook gehad, 3000 euri is een koopje, zo zie je maar, geduld loont. Succes met het opknappen van de auto, we zien het resultaat tzt wel op de site!\ Grt Rob
Robert Straatman  31-07-2009 19:27 - Leuk verhaal, en vooral ook een leuke herinnering! Heb zelf de nodigde 140's en 164's op dezelfde manier opgehaald, vooral dat moment van in je broek pissen als de wouten langs rijden maakt het verhaal smeuig om na te vertellen. Houd de vordering up to date rond de auto, vooral met veel foto's! Groeten Robert